ละถึงยามหนาว มันเย็นจ้อย
ลมพัดเย็นวอยๆ หัวใจข้อยเป็นเวิ้งว้าง
นั่งอยู่เถียงลมถั่ง ฟังแต่เสียงนกฮ้อง
โอ้ยทางน้องแห่งกังวล โอ๊ะโอ๊ะโอย
ละมาปลายปีนี้หนอ คิดไปไสนี่บ่พ้น
ครั้งหนึ่งนัดกับแฟน แม่นไปไกลเหลือแสน
ให้คอยคอยพี่ชาย เอิ่นเอิ่นเว่าเอิ่น
ลมพัดเย็น ไม่เว้นทุกวันคร่ำครวญ
หน้าหนาวจวน ไกลห่างช่างน้อยใจ
หมดหน้าหนาว หน้าร้อนรอต่อไป
อยากเห็นชาย ในฝันหันหน้าคืน
ลุกนั่งยืน ค่ำคืนมองภาพแฟน
คนไกลแดน คิดถึงเราบ้างไหมหนอ
เป็นคนคอย น้อยใจนั่งท้อ
นี่ก็รอ ถึงปีพี่ยังไม่มา
ตาเฮาเอ้ย บ่เห็นเขาเลยวันมืดจอบส่อง
เห็นแต่คลอง รถดินชาวบ้านขนมา
คนนอนถ่ารอ อยู่เหมิ๊ดปีเต็มที
คอยหลายสิ จ่อยตายเหมิ๊ดแล้ว
มองไปแถวศาลากลางบ้าน
คิดพ่อความหลัง คราวครั้งชายอยู่
เคยเห็นตอนเซ่า คราวเว้านั่งคุย
พร้อมลุย หย่องน้ำเปื้อนโคลน
ทำนาหน้าฝน พร้อมสู้ทนเคียงไหล่
จำได้ไหมหนอ คำนั้นเป็นคำพูดใคร
เมื่อห่างเหินไกล ทำไมปล่อยใจลืมเลือน
คอยนั่งคอยจนน้อยใจ
จากวันเวียนไป แฟนเก่าเขาไม่มาเยือน
ข้าวปลาไม่กิน โรคร้ายมันยิ่งคอยเตือน
น้ำตาเป็นเพื่อน มันเหมือนฝนโปรยโรยริน
ถวิลนี่หมายเป็นแฟนซ้อน
ถวิลนี่หมายเป็นแฟนซ้อน
หวังนอนเคียงอ้ายอบอุ่น
คอยคอยไปใจนางแห่งวุ่น
เหงาอ้ายคักกว่าหยัง
เสียงฮ้องสั่ง นกเขาขันลาคอน
เสียงฮ้องสั่ง นกเขาขันลาคอน
แสนอาวรณ์คอยอ้ายสู่มื่อ สลือสิตายแล่ว
สิตายแล้ว เออะเออะเอิ่น
