ก่อนลาวันนั้น

ผมให้คำมั่นสัญญาจากใจ

ว่าเดี๋ยวผมจะมา

ขอวอนแก้วตาอย่าพึ่งเป็นอื่นใด

แบกกระเป๋ากลับเมืองกรุง

ด้วยใจที่ว้าวุ่นถึงแต่เธอ

อีกไม่นานหรอกหนา

เดี๋ยวผมจะรีบไปให้เธอได้เจอ

ตั้งใจทำงานเก็บเงินไปขอ

หวังว่ารอกันอยู่ใช่ไหม

แบกความจริงใจไปเต็มกระเป๋า

หวังว่าเธอยังไม่เปลี่ยนใจ

ก็เราเป็นเขยบ้านไกล

เปรยเอาไว้จะมาสู่ขอ

วันนี้ผมมีเงินมากพอ

มาขอตามที่สัญญาไว้

ให้น้องเเพงแก้มแดงรอพี่ไปขอ

ให้แม่ไปรอบ้านงานคนดี

น้องทำให้พี่

ยอมทิ้งเมืองกรุงมามีรัก

บอกแล้วใช่ไหม

ผมพูดไร ผมก็จะทำมันอย่างนั้น

ไม่มีผิดคำ

ให้เธอต้องมานั่งรอแบบไม่มีจุดหมาย

สัญญาก็คือสัญญา

พูดไว้ผมก็จะทำมันให้ได้

เธอไม่ต้องรออีกแล้ว

ถึงเวลาที่เราสองคนจะมาได้มั่นหมาย

ตั้งใจทำงานเก็บเงินไปขอ

หวังว่ารอกันอยู่ใช่ไหม

แบกความจริงใจไปเต็มกระเป๋า

ได้เห็นหน้าเธอผมก็สุขใจ

ก็เราเป็นเขยบ้านไกล

เปรยเอาไว้จะมาสู่ขอ

วันนี้ผมมีเงินมากพอ

มาขอตามที่สัญญาไว้

ให้น้องเเพงแก้มแดงรอพี่ไปขอ

ให้แม่ไปรอบ้านงานคนดี

น้องทำให้พี่

ก็เราเป็นเขยบ้านไกล

เปรยเอาไว้จะมาสู่ขอ

วันนี้ผมมีเงินมากพอ

มาขอตามที่สัญญาไว้

ให้น้องเเพงแก้มแดงรอพี่ไปขอ

ให้แม่ไปรอบ้านงานคนดี

น้องทำให้พี่

ยอมทิ้งเมืองกรุงมามีรัก

น้องทำให้พี่

ยอมทิ้งเมืองกรุงมามีรัก