บินล่องลอยอยู่บนลำธาร ฟ้าสีครามข้างบนนภา
ฉันเห็นเธออยู่ริมข้างทาง บินไปมาหยอกเย้าทุ่งหญ้า
ดอกไม้บานที่เห็นด้วยตา หลงชื่นชมเพราะมันงดงาม
ทำให้ฝันได้เพียงชั่วคราว ไม่อาจเห็นได้เป็นนิรันดร์
พอเถอนะ เลิกฝันได้แล้ว
ฉันผิดเอง ที่ทำให้เธอฝันไกล
ไม่อยากให้ฉัน เป็นคนที่ทำร้ายเธอ
เพราะฉัน ไม่งามพอให้เธอดอมดม
เพียงแค่เราได้นั่งข้างกัน ใต้แสงจันทร์ที่ล้อมด้วยดาว
ดวงตาเธอส่องแสงพร่างพราว ดังแสงดาวนัยน์ตาของเธอ
ฝันว่าเราคงไปด้วยกัน ดินแดนนั้นมีดอกไม้บาน
แต่มันคงเป็นแค่เพียงเมื่อวาน ริมลำธารและเสียงคลื่นลม
พอเถอนะ เลิกฝันได้แล้ว
ฉันผิดเอง ที่ทำให้เธอฝันไกล
ไม่อยากให้ฉัน เป็นคนที่ทำร้ายเธอ
เพราะฉัน ไม่งามพอให้เธอดอมดม
