To była Izolda, smutniejsza od łez

Niebieska, jak ziemi tło

Jeszcze dziś wierny jej jest

Nocą mój cichy dom

To była Izolda, mądrzejsza, niż ja

Wierniejsza, niż noce złe

Jak sadów różowa mgła

Wiosną mi rozwiała się

Potem był ktoś i krótkie lato

I ten zachód słońca ciągle nowy

Był dobry czas, nie wspominałem już swojej Izoldy kolorowej

Dzisiaj widziałem ją, ta smutna, ta nieśmiała szara pani

Czy to Ona? Przecież nie ja!

To czas okazał się tak nie życzliwy dla niej

To nie Ona, widziałem Ją

Widziałem ją

To była Izolda, smutniejsza od łez

Niebieska, jak ziemi tło

Jeszcze dziś wierny jej jest

Nocą mój cichy dom

To była Izolda, mądrzejsza niż ja

Wierniejsza, niż moce złe

Jak sadów różowa mgła

Znikła mi pośród drzew

Starych drzew