هميشه سبز می خشکد

هميشه ساده می بازد

هميشه لشکر اندوه

به قلب ساده می تازد

من آن سبزم که رستن را

تو آخر بردی از يادم

چه ساده هستی خود را

به باد سادگی دادم

به پاس سادگی در عشق

درون خود شکستم زود

دريغا سهم من از عشق

( قفس با حجم کوچک بود. ( دو مرتبه

درونم ملتهب از عشق

برونم چهره ای دم سرد

ولی از عشق باختن را

غرور من مرمت کرد

به غير از "دوستت دارم"

به لب حرفی نشد جاری

ولی غافل که تو خنجر

درون آستين داری

طلوع اولين ديدار

غروب شام آخر بود

سرانجام تو و عشقت