مشتش گره پشتش خاکی
مچ جای باتوم زانوش جا تیر
به آینه شکسته رو کرد با بغض
چه قلب دبشی داری ایول حاجی
ته دلش باز ترس از باقی
چند نفر از تومون بستن با کی؟
اصلا چند نفر موندن اَ ما؟
تهش نشه باس بگیم موندیم پا چی؟
از کور عصا می زنن تو شهر دزدا
که متهم میره توی نقش قضات
یه کشور بنده به رشوه پورسانت
پَ خائن عجیب نی بین دوستات
به خاک و خون کشیده صحنه رو آتیش
که دستور اومده از منبر حاجیت
هر لحظه باس به قانون شاشید
که اینجا امن ترِ بی ما مور و آژیر
میده کشته زخمی گاهی لا ما
بیشتر از گوله گشنه توی آمار
با کدوم خدا اینا بستن اون بالا
که شُره می کنه خون از ریشای آقا
فراتر از اونکه فکر کنی چشیدی
با تلخی اشک باقی خنده های شیرین
نگو به من حاجی بعدشون کسی نیس
مگه داریم بدتر اَ یه حکومت دینی
بذر جنگ رو کی کاشت اول؟
یه گدایی که نمی دونست چی داشت قبلاً
یه بی سواد که از دین می ساخت فرهنگ
صداش تو گوش ما بود سیماش لندن
این احمقا همینو بلدن
جلو بزنن از همونا که همیشه عقبن
منم تهش یه روز کفنِ توو تنم
ولی امید رو دوشمِ و نویدِ بغلم
میکنی نشخوار رویاهاتو هر روز
چه قهرمان داستان چه جیره خور چلغوز
از این خرابه دیگه آبی گرم نمیشه
مگه بشوری خاکُ از این ریشه های مسموم
کلام مرموز ، یه خورده دیوث
تو قشر خاکستری می بینی ملموس
پاچه خوار و جوگیر ِ انقلاب فعلی
ماله کش و مفت خورِ انقلاب پریروز
