น่าเวทนาเหลือเกิน
สองมือที่ต้องเผชิญ
ความสิ้นหวัง นับร้อยพัน
ให้ฉันได้คลายคำสาป
ที่ผูกรัดพันธนาการ ที่ฉุดรั้ง
ให้เธอนั้น ไม่เจอมันสักที
ต้องอ้อนวอนอีกเท่าไร
ปลายทางจะอยู่ตรงไหน
ยังไม่เห็นว่าจะหยุดแล้ว
ต้องให้ไปสักเท่าไร
หรือฉันต้องควักหัวใจมอบไป ถึงจะพอ
เพื่อเธอ แม้ลมหายใจ ต้องยอม
เหนื่อยแล้ว พอเสียที
ดีแต่เรียกร้อง
เอาแต่เฝ้าอ้อนวอนขอ
ไม่พอ ไม่หยุดยั้ง
จะกลบฝังความต้องการที่ไม่เห็นถึงฝั่งนั้น
ให้เป็นฉัน ที่หยุดมัน
จากความโลภโมโทสัน
จนแก่งแย่งกี่พันครั้งคง ต้องจบ
