Devlerin arasında hayatla boğuş

Biri çekip gider, hatırlatır molozlar onu

Bağımlısın farkında olmadan

Kalınca cesur takdir etmezler of

Düşün koca evrenin içinde bir gerçek

Ol bütün parçalarına kadar ve o gamla öl

Senin olanla doğ

Kime bi damla, kimisine bir can

Konuş içini dök

Benim olmalı diye diye kendimden soğudum

Gidip zirvede dondum

Nefes aldıkça ciğerlerimi doldurdu boşluk

Kimse konuşmadı anlamlı ve bu sessizlik boğdu

Bütün evreni görüyorum, olsun istediğim için

Duyuyorum onu böyle, istediğim için

Biliyorum, bilip doğru

Değilse tutunurum nasıl bir ümide

Yordu

Beni benden iyi biliyordun

Kalmadı mecalim kendimi avutmaya bile

Öyle yaşıyorum yalnız

Tanıdıklarıma açık

Ama yabancılar bundan böyle yabancı kalsınlar, kalsın

Bir acımız kaldı bölmediğimiz

Onu bırakın da sardıkça hatırlatsın anı

Anlatmak kalbi kopardı

Bundan ırgalayan her sorunu yarına bıraktım

İşte öyle

Öyle sessiz günler geçirdik

Ses getirecek yarınlar için

Herkes şikayetçi lakin

Göstermek yok, hani tepkin?

Herkes birbirine rehin

Tek düze hayatta full rutin

Kaybetmişken gerçekliğini hakikatin

Var oluşunu izlemek normal ihanetin

Cehaleti tetiklerken cesareti

Hakaretin bedeli esaretti

Cinayeti desteklerken adaleti

Bu yok oluşun işareti

Yok olurken insanlığın nezaketi

Olamaz bunun mazereti

Para satın almamalı hayalleri

Kıyafeti değil işareti

Markaların olmuş herkes pervanesi

Meziyet sananlar içmeyi

Ağzına sakız yapmışlar laikliği

Yine de alakadar etmez kimin ne giydiği, ne içtiği

Ve en önemlisi

Komik sanarlar ailevi değerlere hakareti

Ama bak

Kutsallığını unuttuk annelerin