Մեկին հարցրել էի

Ինչնա սիրում կյանքում շատ

Լույսը հանգցրել էի մթությանը վնուշատ

Լավե թաքցրել էին

մութը խաբելու նշան

Տոնս բարձցրել էի ու կապ չուներ որ ուշ ժամիիիի։

երբ սկսում եմ խոսալ ապե դու լռիիի

Էն որ սկսում են հաչալ դառնում եմ բռիիի

Ես հիմա անտառում եմ սաղ դնում եմ դիմանում եմ դու հիմա ինձ լսում ես վատանում ես

հլը ջոգի մեկ կյանք փոխինք ով էր դրանից օգտվելու ով ձեռ բռնելով չէր օգնելու ով փախնելու ու նորից իսկ ես

չեմ խորանում տենց բաների մեջ ես վափշե էլ չկամ էէիի

Վափշե էլ չկամ

Վափշե էլ չգամիիի

դուսը դուսը դուսը դուսը դուզունե է մեր ճիշտը միշտե այտել հիմա դուսունե է

Լույսը լույսը լույսը լույսը լույսնե է լույսը հույսն էէէ

ինչը որ կարա բուժի կամ խանգարի էտ ստեղտա

Ինչը պիտի պինդ պահես էտի կյանքում դերտա

Քեզ ամեն ձև ընդունող ընկերուհիտ չի մերտա

Թե կա նկատողություն անողը մենակ հերտա

հա չէ՞ ասա որ վատ չէր պռոստը հանգ չեր որ պետքա

հանգչեր խաղ չէր փաղչեր նա

պետքա հետ չմնա ներկա եմ չեմ գնա օրիգինալ դեմքինա

ժպիտ պարգևող

հակասական արգելող

նագասակին պայթելով

հակա սաղին խայթելով

խառը մառը մայթերով

գիշերային լայթերով

օրիգինալ NIKE_երով

դահլիճից էր ծափերով

Դահլիճից էլ ծափերով

Լռիվ ուրիշ ափերով

մի խառնվի ապեր օօ

էտ քո խառը կապերով

ֆռֆռում եմ ամպերով

Լույսը մենակ լամպերով

ինչ կապածա քանդելով

Եթե մենք չէ՞ բա էլ ով բա էլ ով