ยังมีทอแสงสุกสกาวนั้น

ในเรื่องราวของวันวาน

ดั่งตำนานที่ไม่ถูกกล่าวขาน

แล้วเลือนหายไป

บนฟากฟ้าที่มันดูกว้างไกล

เสียงจากใครนั้นดังขึ้นมา

ฉันถือกำเนิดท่ามกลางความเงียบงัน

ในดินแดนอันสุดศิวิไลซ์

ความเกรียงไกรของพวกเรา

ถูกยกย่องเชิดชูจากเขา

เหล่าท้องนภา

ในปัญญาที่ไม่มีจุดหมาย

ได้ประจักษ์ไว้ในสายตา

งดงามเหลือเกินจนไม่อาจเก็บเอาไว้

จะเมตตาบูชาประทานความสวยงาม

จงศรัทธา ณ บัดนี้

จงเฝ้าดูประกายเรืองรองสิ่งสวยงาม

ฝันว่ามันจะงดงาม

ผันกลับดังปิศาจร้าย

กลับกลายเป็นเหมือนดั่งกลีบกุหลาบ

แหลมคมที่แทงหัวใจ

ฉันคือตัวแทนแห่งความโหดร้ายได้อย่างไร

ที่ผ่านมาดับสูญไป ชั่วกาล

เสียงนินทาที่ยังอยู่รายล้อม

พร้อมจะเหยียบย่ำเราลงไป

จะต้องฝืนทนไปอีกแค่ไหน

ไม่รู้เลย

ต่อให้ปิดกั้นตัวเราสักแค่ไหน

ลบตัวตนเท่าไหร่ก็ไม่พอ

นี่ฉันกำลังฝืนไปเพื่ออะไร

ทอแสงประกายรำไรที่ปลายขอบฟ้า

ถูกบดบังให้ชีวิตอ่อนล้า

เศษซากของความไว้ใจยังเจ็บปวดโหดร้าย

ทรมาน

ฝันที่หวังจะงดงาม

มันกลับพังแตกสลาย

สุดท้ายแค่ขอให้หายใจ

ยังมากเกินไปหรือไง

ฉันคือตัวแทนแห่งความหมดหวังได้อย่างไร

พยายามไปเท่าไร ก็สูญเปล่า

กลับมายังที่เดิมที่จากลา

อ่อนแอสักเท่าไรรอยน้ำตาค่อยๆ เลือนหาย

หากแสงประกายสุดท้ายจะยังลุกโชนดั่งไฟ

กลับคืนและวันอันสวยงาม

ฝันที่เคยทรมาน

ถูกกลบฝังให้สิ้นไป

จากนี้จะมีแค่เปลวไฟ

ที่คอยนำทางของใจ

ฉันคือตัวแทนแห่งความสวยงามจากนี้ไป

จะกัดฟันยอมรับมันต่อจากนี้

ยังมีทอแสงสุกสกาวนั้น

ในเรื่องราวของวันวาน

ดั่งตำนานที่ไม่ถูกกล่าวขาน

แล้วเลือนหายไป

บนฟากฟ้าที่มันดูกว้างไกล

เสียงจากใครนั้นดังขึ้นมา

ฉันถือกำเนิดท่ามกลางความเงียบงัน