น่าเวทนาเหลือเกิน

สองมือที่ต้องเผชิญ

ความสิ้นหวัง นับร้อยพัน

ให้ฉันได้คลายคำสาป

ที่ผูกรัดพันธนาการ ที่ฉุดรั้ง

ให้เธอนั้น ไม่เจอมันสักที

ต้องอ้อนวอนอีกเท่าไร

ปลายทางจะอยู่ตรงไหน

ยังไม่เห็นว่าจะหยุดแล้ว

ต้องให้ไปสักเท่าไร

หรือฉันต้องควักหัวใจมอบไป ถึงจะพอ

เพื่อเธอ แม้ลมหายใจ ต้องยอม

เหนื่อยแล้ว พอเสียที

ดีแต่เรียกร้อง

เอาแต่เฝ้าอ้อนวอนขอ

ไม่พอ ไม่หยุดยั้ง

จะกลบฝังความต้องการที่ไม่เห็นถึงฝั่งนั้น

ให้เป็นฉัน ที่หยุดมัน

จากความโลภโมโทสัน

จนแก่งแย่งกี่พันครั้งคง ต้องจบ