เพลง กอดนั้น
ศิลปิน ปรีชา ปัดภัย
จำแม้แต่เสียงสุดท้าย
และเสียงลมหายใจก็ยังจำได้ดี
คำที่เคยพร่ำก่อนลา
และทุกวินาทีในทุกความเป็นเธอ
เพ้อ...ถึงแม้ยามหลับไหล
รู้ใหมลมหายใจมันจะขาดรอนๆ
เปียกหมอน...มีแต่น้ำตา
จักว่าเป็นคำสั่งฟ้าหรือว่ามาร..โตใด.
พาเจ้าไปบ้คืน
ยืนคนที่รอุอยู่ตรงนี้
จักสิหาวิธีใหนพาเจ้ากลับมา
ไกล...ลับไปไกลสุดตา
เหลือเพียงควันจางๆกับจิตใจลอยๆ
โอ้!โอ๊ย....คิดฮอดเจ้าหลาย....
***ยิ่งดึกใจยิ่งสั่นคิดฮอดกอดนั้น
วันที่เคยมีกันแต่ตอนนี้ช่างเหน็บหนาว
หลับยังสะดุ้งตื่นคิดว่ายังมีเธอ
แล้วความจริงที่เจอมีแต่ความว่างเปล่า
ลมหาย...ใจ ของความคิดฮอด มันช่างทรมาน
**จำแม้แต่เสียงสุดท้าย แม้เสียงลมหายใจ
ก็ยังจำได้ดี คำที่เเคยพร่ำก่อนลา
และทุกวินาทีในทุกความเป็นเธอ
ฮือ..ฮื้อ...ฮื้อ.ฮือ...ฮื้อ...ฮือ
ฮื้อ...ฮือ...ฮือ
ฮือ..ฮือ...ฮือ ฮือ..ฮือ...ฮือ
**จักว่าเป็นคำสั่งฟ้าหรือว่ามาร..โตใด
พาเจ้าไปบ่คืน
ฝืนคนที่รออยู่ตรงนี้ จัก..สิหาวิธีใหน
พาเจ้ากลับมา
ไกลลับไปไกลสุดตาเหลือเพียงควันจางๆ
กับจิตใจลอยๆ.
โอ้!โอ๊ย......คิดฮอดเจ้าเด้
**ยิ่งดึกใจยิ่งสั่นคิดฮอดกอดนั้น
วันที่เคยมีกันแต่ตอนนี้ช่างเหน็บหนาว
หลับยังสะดุ้งตื่น คิดว่ายังมีเธอ
แล้วความจริงที่เจอ มีแต่ความวางเปล่า
ลมหายใจ ฮือ...ฮื้อ...ฮือ
***ยิ่งดึกใจยิ่งสั่น คิดฮอดกอดนั้น
วันที่เคยมีกัน แต่ตอนนี้ช่างเหน็บหนาว
หลับยังสะดุ้งตื่น คิดว่ายังมีเธอ
แล้วความจริงที่เจอ มีแต่ความว่างเปล่า
ลมหายใจ ลมหายใจ ของความคิดฮอด
มันช่างทรมาน
ลมหายใจ..... ของความคิดฮอด
มันช่างทรมาน
