เมื่อครั้งหนึ่งในชีวิต

ฉันต้องเดินทางออกไป

หนทางยาวไกล ให้ฝันนำทางกาย

อาจมีบางทีที่ล้า ลืมตาไม่เห็นจุดหมาย

ฝันยังอีกไกล ให้รักนำทางใจ

โชคชะตาผลักฉันให้ล้มลง

แต่การเดินทาง(เวลา)สอนฉันให้อดทน

ใครบางคนกระซิบเบา ๆ ผ่านลม

อยากจะกลับไปซบอิงไหล่ใครสักคน

หลีกไปจากชีวิตวกวน คนที่ลวงหลอก

เดินมาไกลจนใจ มันท้อ

แค่เพียงรู้ว่ามีใครรอ

ฉันพร้อมไปต่อ แม้ไกลเพียงใด(เท่าไหร่)

อาจเป็นเพราะยังไม่รู้อนาคตเป็นอย่างไร

จะสวยงามเพียงใด หรือมืดมนแค่ไหน

ยิ่งทำให้ใจฉันกลัวไม่กล้าก้าวเดินต่อไป

เมื่อฉันหวั่นไหวในใจ

ความหวังยังหล่อเลี้ยงวิญญาณ

^ โชคชะตาผลักฉันให้ล้มลง

แต่การเดินทาง(เวลา)สอนฉันให้อดทน

ใครบางคนกระซิบเบา ๆ ผ่านลม

อยากจะกลับไปซบอิงไหล่ใครสักคน

หลีกไปจากชีวิตวกวน คนที่ลวงหลอก

เดินมาไกลจนใจ มันท้อ

แค่เพียงรู้ว่ามีใครรอ

ฉันพร้อมไปต่อ แม้ไกลเพียงใด(เท่าไหร่)

โชคชะตาผลักฉันให้ล้มลง

แต่กาลเวลาสอนฉันให้อดทน

ใครบางคนกระซิบเบาเบา ผ่านลม

อยากจะกลับไปซบอิงไหล่ใครสักคน

หลีกไปจากชีวิตวกวน คนที่ลวงหลอก

เดินมาไกลจนใจมันท้อ

แค่เพียงรู้ว่ามีใครรอ ฉันพร้อมไปต่อ

แม้ไกลเท่าไร

เดินมาไกลจนใจมันท้อ

แค่เพียงรู้ว่ามีใครรอ

ฉันพร้อมไปต่อ

แม้ไกลเท่าไร