Ang buhok mo'y parang gabing numinipis

Sa pagdating ng madaling araw

Na kumukulay sa alapaap

Ang ngiti mo'y parang isang tala

Na matagal na ang kinang ngunit ngayon lang nakita

Kung kailan wala na

Kailan kaya mahahalata (kailan kaya mahahalata)

Ang pighati sa ilalim ng iyong mga tawa (ang pighati sa ilalim ng iyong mga tawa)

Kahit mawala ka pa (kahit mawala ka pa)

Hinding-hindi mawawala (hinding-hindi mawawala)

Ang damdamin ko'y sa'yong-sa'yo (ang damdamin ko'y sa'yong-sa'yo)

Ang buhay mo'y parang kandila na pumapawi

Sa kadiliman ng gabing puno ng dalita

At ng lagim

Bawat segundo ay natutunaw

Tumutulo parang luha

Humuhugis na parang mga puting paru-paro

Kailan kaya mahahalata (kailan kaya mahahalata)

Ang pighati sa ilalim ng iyong mga tawa (ang pighati sa ilalim ng iyong mga tawa)

Kahit mawala ka pa (kahit mawala ka pa)

Hinding-hindi mawawala (hinding-hindi mawawala)

Ang damdamin ko'y sa'yong-sa'yo (ang damdamin ko'y sa'yong-sa'yo)

Sa'yong-sa'yo (sayo)

Sa'yong-sa'yo (sayo)

Sa'yong-sa'yo (sayo)

Sa'yong-sa'yo (sayo)

Ni isang beses ay hindi pa 'ko

Nakakakain ng paru-paro

Ngunit tila bakit ang sikmura ko'y puno

Saka ko naalala na noon

Nang una kong masabi ang pangalan mo

Nakalunok ako kaya siguro

Kailan kaya mahahalata (kailan kaya mahahalata)

Ang pighati sa ilalim ng iyong mga tawa (ang pighati sa ilalim ng iyong mga tawa)

Kahit mawala ka pa (kahit mawala ka pa)

Hinding-hindi mawawala (hinding-hindi mawawala)

Ang damdamin ko'y sa'yong-sa'yo (ang damdamin ko'y sa'yong-sa'yo)

Sa'yong-sa'yo (sayo)

Sa'yong-sa'yo (sayo)

Sa'yong-sa'yo (sayo)

Sa'yong-sa'yo (sayo)